Ziemniaczarki

Po niemiecku nazywały się Kartoffellagerhallen, czyli hale do składowania ziemniaków. Stoją kilkaset metrów od Judenrampe, przy tej samej bocznicy, i to nie przypadek: towar przyjeżdżał koleją i szedł prosto do magazynu. Stąd rozdzielano żywność na obóz macierzysty, Birkenau i podobozy rozsiane po całym regionie.

To miejsce mówi o obozie coś, czego nie widać zza drutów. Auschwitz miał także dostawców, faktury, normy wydawania i ludzi, którzy prowadzili tę księgowość. Racje żywnościowe dla więźniów były w niej pozycją wyliczoną co do grama, ustawioną tak, żeby człowiek pracował kilka miesięcy i zszedł. Głód nie był tu skutkiem chaosu ani niedoborów. Był decyzją zapisaną w tabeli.

Budynki stoją do dziś, w polu, częściowo bez dachów. Chodzimy między nimi i pokazujemy, gdzie była rampa rozładunkowa, gdzie komory, jak działał ten obieg. Dla wielu grup to moment, w którym temat przestaje być abstrakcją i staje się logistyką.