Strefa interesówze świadectwem

Potem jedziemy do Harmęż, na wystawę Klisze pamięci. Marian Kołodziej trafił do Auschwitz pierwszym transportem i przez pół wieku nie powiedział o obozie ani słowa. Zaczął rysować dopiero po ciężkim udarze, ucząc się na nowo władać ręką, i nie przestał do śmierci. Powstał labirynt kilkuset wielkoformatowych plansz, przez który nie tyle się przechodzi, ile przeciska. Dla większości grup to najmocniejszy punkt dnia.

Dalej Bór i Budy, kantyna SS, Muzeum Pamięci Mieszkańców i dom komendanta. Ta kolejność ma sens dydaktyczny: po świadectwie ocalałego inaczej się patrzy na miejsce karnej kompanii kobiet i inaczej słucha o ludziach, którzy przemycali więźniom lekarstwa.

Czego uczestnik dowiaduje się po drodze

• Że Auschwitz nie był jednym miejscem, tylko siecią czterdziestu pięciu obozów na terenach dzisiejszej Polski, Czech i Niemiec.
• Czym była Strefa Interesów i co stało się z ludźmi, których z niej wysiedlono.
• Czym różni się dokument od świadectwa i dlaczego jedno bez drugiego nie wystarcza.
• Dlaczego ocalały milczał pół wieku, zanim zaczął mówić, i co go do tego zmusiło.
• Jak wyglądała karna kompania kobiet i co się w niej wydarzyło jesienią 1942 roku.

To tylko część tego, o czym mówimy w trakcie programu.